Catro aulas, tres mestras. E unha escola facendo malabares.

Hoxe na EEI Vila Laura vivimos unha desas situacións que levamos semanas temendo.

Unha mestra tivo que ausentarse por unha urxencia familiar. Algo que pode pasar en calquera colexio, calquera día. Pero non había ninguén dispoñible para substituíla.

O resultado? Catro aulas de catro anos, atendidas por tres titoras, xuntas no patio durante parte do horario lectivo.

As crianzas estiveron supervisadas en todo momento. As mestras fixeron o que puideron, coma sempre. Pero a actividade educativa habitual tivo que interromperse.

Esa mesma mañá, unha crianza que regresaba do médico tivo que esperar na porta porque tampouco había persoal dispoñible para recibila.

Non foi unha situación excepcional. Foi un día normal no que xurdiron dous imprevistos normais. E iso é precisamente o preocupante.

En Vila Laura temos dez aulas. O catálogo do centro recolle trece docentes de Infantil, pero somos doce. Falta unha mestra de apoio.

Levamos máis dun mes reclamándoa. E o pasado martes, nunha reunión con responsables de Educación, volvéronnos falar de reorganizar horarios, gardas e recursos.

Pero ningunha reorganización converte doce persoas en trece.

Saímos daquela reunión cunha preocupación aínda maior: segundo se nos trasladou, insistir en cubrir esa praza podería supoñer perder recursos de Pedagoxía Terapéutica, Audición e Linguaxe ou mesmo orientación.

Como familias, non podemos aceptar que se nos poña diante desa elección. Non queremos quitarlles recursos a unhas crianzas para atender outras. Todas importan.

E hai algo que nos doe especialmente: que pareza que, mentres os nenos e nenas estean vixiados, todo funciona.

A escola non é unha gardería. As nosas fillas e fillos van aprender, medrar, descubrir e recibir unha educación de calidade.

Non queremos que as mestras teñan que facer milagres cada día. Queremos que poidan facer o seu traballo sen estar continuamente apagando lumes.

Non estamos en contra do profesorado nin da dirección. Sabemos o esforzo que están facendo. Precisamente por iso seguimos reclamando.

Porque o que hoxe pasou en Vila Laura podería pasar mañá noutro centro. E porque non deberiamos ter que esperar a que suceda algo grave para que alguén actúe.

Somos familias. Non somos expertas en cuadrantes nin en horarios docentes. Pero sabemos contar.

13 son 13. Non pedimos máis. Non aceptamos menos.

ANPA Magnolia Vila Laura
Familias que suman – Xuntas en Vila Laura